De Fleeschbeschauer kummt - up platt

Helmut Lohmann, Dörverden
Zitiert im September 2010.
Anfang von de 1950er Joarn hebbt wi noch sülms slacht. Wi harn ja use eegn Swiene in denn Swiensstall.
Wust köpen dat geef dat nich. Een mal in’n Joar, meist in’n Winter, möß een Swien slacht weern. Dor
kömm de Husslachter. As eersten, an denn ick mi besinn kann, köm Heißmanns Fritz- Opa. He wör all öber
zähmtich und wohne gentsiet von de Hauptstratenbi us in de Nöchte.
De Waschköken in use Schüne wöhr schrubbt, ünnern Waschkätel Füer bött und Water het makt. Tja, un
denn wöhr dat Swien ut’n Stall holt. De Husslachter mök dat doot und sneer em denn Hals dör, dormit dat
Blot utlopen könn.
Dat heete Water wöhr öber dat Swien goten und de Borsten affrasiert.
Nu möß dat an de Achterlöpe upphung wern.
De husslachter sneer dat Swien denn von‘n Buk her mit’n scharpt Messer up. He hole de Ingeweide rut.
Denn wöhr dat mit’n Ext in de Midde dörtrennt. Dat Swienmöß denn, wie man so secht, affhangen.
Un denn köm de Fleeschbeschauer. Dat wöhr dormals Stegen-Vadder.
Na’n kriege har he de Trichinen- Kiekeree von sein Öbernabern Scheper-Koopmanns-Vadder öbernahm.
Sien Tostännichkeutsbereich wöhr Dörbern, Steddörp, Geestfeld, Lohoff und Drübber. Tinshop hör nich
dorto.
Na jedenfalls, use Vadder sä „Heini“ to em. He wöhr so anfangs 50Johr old und een hoogen slanken Keehl
mit’n lütschen Bort up de Oberlippe. Jümme köm he mit’n Motorrad ( eene 98er gröne „Wanderer“) un har
ne dicke brune Joppe ut Kalfsledder an. Upn Puckel dröch he’n flachen Rucksack. Bilang wöhr he vöher
oder achterher bi Slachter Brüns, de bi us in de Naberschaft sein Geschäft har.
Ick har bannich Respekt vör Stegen-Vadder. He keek ok meist irnst. Ick globe, use vadder wör een bäten
uppgerächt, wenn he köm. Könn ja mol wähn, dat he wat finn dö. Tokäken, wat Stegen-Vadder mokt, hebb
ick jümme. He arbeite dat ruhich wech, un ick har bi em dat Geföhl von Kompetenz und Autorität, wie so
vendage särgen deit.
He kneep an’n poor Stäen lütsche Flesschstückens aff. Denn güng he in us lüttje Stuben. He hale dat
Mikroskop utn Rucksack und stell dat upn Disch. De Fleschbrocken quetschte he twüschen twe dicke
Glasschieben, de he mit Schruben tosamendreih. Dat Flesch seech bannich breet verquetscht ut.
Denn lech he de Glasplatten ünner dat Mikrokop, keek dordör und schöf de Glasplatten’n bäten henn un
her. He möß jo kieken, ob dat Swie Trichienen har. Bi us hett he ton Glück nie werge funn’n.
Eenmal fröcht he mi, ob ick mol in dat Mikroskop kieken woll. Ick woll und he nähm mi upp den Schot un
löt mi dörkieken. Wat ick seech, dat seech bannich gediegen ut. So rötlich brun. So wi in’n Landkorten de
hogen Barge malt weert. För lurder Respekt hebb ick nich lange käken und bin flink wedder von sien Schot
rünner.
So wenn dat fertich wör, güng Stegen Heini wedder in de Waschköken to dat Swien und denn set he an’n
poor Stäen upp de Swoarn een runden Stempel. Use Vadder hett denn noch’n bäten mit em snackt. Nu
künnt ji denken, hebbt de beiden wohl’n Sluk drunken. Doch dat wöhr nich so.
Sluk drinken dö Stegen Heini nich. He föer jo Motorrad und har manche Dage öber twintich Swiene und
Rinner to bekieken. Wenn he dor jümme’n Sluk drinken dö, denn wör he jo dune. He kreech dorför ne
Zigar und mitünner ok mal twee. De Lüe wüssen dat, dat he keen Sluk drinken dö.
Und so wör dat ok bi us. Stegen Vadder hett denn, wenn he na Hus köm, bi „Hochsaison“ de Taschen vull
Zigarrn hat. He könn dor gornich gegen ansmöken, hett mi nülich Bergmanns Heini, sein Schwiegersön,
vertellt.
Tja, und denn föhr Stegen- Vadder mit sein Motorrad wedder wech. Nu könn dat Slachen wiedergohn.
Dat is ne anner Geschicht.

Frieda Stegen,Heinrich Bergmann und Stegen Heini (Privatbesitz)Up dat Foto sitt Frieda Stegen (Heini sine Fro), de Enkel Heinrich Bergmann und Stegen Heini (von links ut käken), 1959 (im Privatbesitz)